Svemir je naša krajnja granica, ali da li ste se nekad zapitali gdje ta granica počinje? To zavisi od toga koga pitate.
Prema Međunarodnoj vazduhoplovnoj federaciji, svemir počinje na 100 kilometara od površine mora. Ova barijera, poznatija kao Karmanova linija, uzeta je kao granica jer je, zbog razređenog vazduha, tj. gubitka aerodinamične potpore, nemoguće letjeti avionom iznad ove visine. Iznad ove linije vladaju zakoni balistike i kroz nju se kreću isključivo letjelice na raketni pogon. Dakle, ako ste prešli ovu granicu, vi ste, prema Međunarodnoj vazduhoplovnoj federaciji, bili u svemiru.
Ovo je bilo prosto, zar ne? Nije, ako ste Američko ratno vazduhoplovstvo. Prema vojnoj računici, svemir počinje nešto ranije, tačnije na nešto više od 80 kilometara. Znači, ako slušate Amerikance, to je prag koji pilot mora da pređe da bi postao astronaut. Oko ovoga su se godinama vodile žučne rasprave. Tokom šezdesetih godina prošlog vijeka, osam američkih probnih pilota, uključujući i tri civila, vozilo je probni X-15 avion na raketni pogon. Dok su neke letjelice prešle Karmanovu liniju, druge su jedva stigle do granice od 80 kilometara. Prema američkoj vojnoj definiciji, ovi piloti jesu astronauti. To svemirsku agenciju NASA stavlja u čudan položaj jer, oni koji nisu prešli Karmanovu liniju, prema međunarodnim standardima nisu ni bili u svemiru. U NASA se skoro 40 godina raspravljalo o tome da li pilotima sa leta X-15 dodeliti zvanje astronauta ili ne i 2005. godine su konačno popustili i ovi ljudi su proglašeni astronautima.