Foto: Pexels
Ako se ostvare neformalne najave i uvjeravanja da će nakon narednih opštih izbora započeti intenzivnija faza evropskih integracija BiH, u prvi plan će ponovo izbiti pitanje o tome koju vrstu ustavnih promjena EU traži da bi pravni sistem BiH bio usklađen s Pravnom stečevinom EU.
Piše: Dejan Šajinović
Prva stvar oko koje je EU već godinama eksplicitna je potreba tranzicije OHR-a, odnosno u najmanju ruku ukidanje bonskih ovlaštenja. EU, naime, smatra da zemlja koja ima međunarodnu superviziju nema puni suverenitet, a to znači da ne može samostalno u potpunosti upravljati procesima potrebnim na evropskom putu. To je najeksplicitnije navedeno u Mišljenju o kandidaturi BiH, gdje je navedeno i poznatih, ali već pomalo i zaboravljenih 14 uslova.
“OHR-u su dodijeljena ekstenzivna ovlaštenja da uspostavlja zakone ili uklanja javne zvaničnike, poznata kao ‘bonska ovlaštenja’, koja su posljednji put korištena 2011. godine (izvještaj je iz 2018, prim. aut). Takva ekstenzivna supervizija je principijelno nekompatibilna sa suverenitetom BiH, a samim time i članstvom u EU”, navedeno je u ovom dokumentu.
Traži se adresa ko je odgovoran za evropske politike
Takođe, kada je riječ o ustavnim izmjenama, u ovu kategoriju svakako spada implementacija odluka Evropskog suda za ljudska prava u pogledu ravnopravnosti građana, a koje su poznate u paketu odluka koje se odnose na slučaj “Sejdić i Finci”.
Takođe, EU traži i ustavne amandmane koji bi definisali koje institucije na kojem nivou su nadležne za pojedine sektore evropskog zakonodavstva. Pojednostavljeno rečeno, traži se jasan okvir koji bi definisao ko je odgovorna adresa za evropske politike.
“Iako je decentralizovana državna struktura kompatibilna s članstvom u EU, BiH će morati reformisati svoje institucije kako bi mogle učestvovati u donošenju odluka na nivou EU”, navode u Briselu.
EU od institucija BiH takođe traži da se uspostavi mehanizam koji bi omogućio da se garantuje usklađenost s evropskim zakonima. Na primjer, ako jedan entitet ne sprovede direktivu EU, potreban je mehanizam koji bi državi omogućio da privremeno može preuzeti taj dio obaveza dok se to pitanje ne riješi interno. Prevedeno s briselskog na običan jezik, EU ne želi da neki važan evropski proces čeka jer je došlo do interne blokade unutar BiH.
Brisel smatra da se veto zloupotrebljava
Ustavna izmjena o kojoj se ne govori mnogo je zahtjev EU da se definiše ustavna nadležnost za uspostavljanje registra bankarskih računa privatnih lica, u skladu s Evropskom pravnom stečevinom. Ovaj dio obaveza direktno je vezan za mjere protiv pranja novca i jačanja transparentnosti praćenja prekograničnih finansijskih transakcija, što je u velikoj mjeri vezano i za obaveze Moneyvala.
Takođe, jedan od ustavnih zahtjeva EU o kojem se mnogo ne govori je definisanje korištenja entitetskog veta, za koje u Briselu smatraju da se zloupotrebljava, a da su posljedice konstantno kašnjenje usvajanja evropske legislative u državnom parlamentu.
Kada je riječ o etničkoj zastupljenosti u institucijama, Evropska komisija u Mišljenju smatra da se u ovom principu pretjeruje.
“Ustavna pravila o opštoj zastupljenosti populacije u javnoj administraciji ne bi trebalo da budu interpretirana kao zahtijevanje na striktnoj etničkoj proporcionalnosti u javnoj službi, a zakoni bi trebalo da osiguraju da etnički kriteriji ne prevladaju u odnosu na profesionalne kriterije prilikom zapošljavanja”, naglašeno je.
Jedna od mjera koja se često spominje u medijima proteklih mjeseci jer je vezana za Reformsku agendu je pitanje pravosuđa, posebno kad je u pitanju Apelaciono odjeljenje Suda BiH, ali i pitanje stranih sudija u Ustavnom sudu BiH. Važno je naglasiti da Evropska komisija nužno ne traži uklanjanje stranih sudija, već da se to pitanje riješi na način da nadležnost i autoritet Ustavnog suda u BiH ne budu više dovođeni u pitanje.
“Njegov legitimitet mora biti prepoznat od strane svih vlasti, kako bi se osiguralo trajno sprovođenje odluka”, navedeno je.
Inače, kako smo ranije pisali u više navrata, pitanje Ustavnog suda BiH je tokom dejtonskih pregovora bilo jednako teško, ako ne i teže, od pitanja mapa i razgraničenja, jer se radi o instituciji koja bi mogla svojim odlukama značajno uticati na ustavno uređenje i ustavne odnose u BiH decenijama nakon zaključenja Dejtonskog sporazuma. To je najvjerovatnije razlog zbog kojeg niko nije uspio da promijeni odluke iz Dejtona, koje su trebale da budu samo privremene.