Hemijska olovka je još od 19. veka korišćena za stvaranje izvanrednih umetničkih dela. Od alata za pisanje postala je alat za crtanje i zahvaljujući pristupačnoj ceni svima je približila svet umetnosti.
U retorici evropske desnice, Lampedusa je fokalna tačka u sudaru civilizacija, „napredne“ Evrope i „zaostale“ Afrike i Azije te mesto pod opsadom migranata. Kod levice, sa druge strane, Lampedusa označava mesto na kome su maske civilizacije pale i na kome se obalna straža više brine za očuvanje granica, negoli ljudskih života. Za Gianfranca Rossija, koji je za potrebe filma na Lampedusi živeo godinu dana, istina nije „negde između“, jer su obe strane u diskusiji potpuno promašile poentu: Lampedusa je mesto starije od ove i prethodnih izbegličkih kriza, sa svojim autohtonim identitetom koji ne zanima novinare i koji je otočki, težački, ribarski, pomorski, katolički i duboko upućen na zajednicu.
Šetajući glavnom ulicom u Gradišci, po gotovo jesenjem lijepom danu, ugledah zgužvan papir na stazi, te kao pobornik da nam grad odiše miomirisom vječitog proljeća, podignem isti da ga prebacim u koš za smeće, ali na tom jadnom papiru su naši Narodni poslanici NSRS.
Introspekcija nam postaje dnevna opsesija, a prostorno-vremenski kontinuum daje nam beskonačno mnogo interpretacija. Po takvom, album „Ten“ je jedna od interpretacija, a Pearl Jam vječna inspiracija.
Više od osam decenija od nastanka, neobjavljena djela F. Scott Fitzgeralda ugledaće svjetlost dana narednog proljeća. Knjiga "Umro bih za tebe" obuhvata pripovjetke za koje pisac tridesetih godina prošlog vijeka nije uspio da nađe izdavača zbog "kontroverznosti tema", čudnog i "neočekivanog" izbora protagonista i stila.
Protestnim performansom ispred Konzumove trgovine Bojan Koštić upozorava na nevidljivi entitet koji upravlja našim životima hraneći nas kruhom od K+ brašna.
Osrednji koji stvaraju karijere u politici jer se oslanjaju na čitavu povorku mediokriteta, osrednji koji upadaju u državne kancelarije, mediokriteti koji se ne razlikuju međusobno u toj vojsci zbog potpune posvjećenosti podčinjavanju.
Ono po čemu su futuristi bili revolucionarni je da su u potpunosti željeli izbaciti pastu iz talijanske ishrane, riješiti se noževa i viljuški, svako jelo bi moralo biti umjetnički “izvajano”, a korištenjem muzike i parfema u toku objeda su nastojali zakoružiti estetski doživljaj hrane. Na primjer, u Marinettijevom restoranu je svaka politička rasprava za vrijeme ručka bila zabranjena a neka hrana se uopšte ne bi jela, već je služila za posmatranje.
