Ilustracija Jelena Žilić
Uostalom koliko god srbijanski režim pokrivao pojedine ovdašnje opozicionare već sada se vidi kakva je „korist“ od te podrške – za Dodika zaista velika.
Piše: Miljan Kovač
Da postoji veliki politički uticaj beogradskog režima Aleksandra Vučića na pojedine opozicione lidere u Republici Srpskoj, više je nego jasno. Uostalom neki od njih taj uticaj i ne skrivaju. Jelana Trivić se istim čak ponosi tako da se stiče utisak da ga čak smatra svojom prednošću. I to nije od juče. Nije joj smetalo da (zajedno s Dodikom) prisustvuje skupu podrške koji je dedinjski diktator sam sebi organizovao, a nije se libila ni da javno podrži njegov režim u trenutku kada je njegova policija po Srbiji krvnički batinala studente. Da se svrsta na stranu batinaša, takođe je njeno legitimno pravo, kao što je i pravo glasača da se prema tome odrede. Na malo suptilniji način opskurni srbijanski režim u više navrata je podržao i Draško Stanivuković, gradonačelnik Banjaluke i lider novoosnovanog Pokreta Sigurna Srpska. Otvorenu podršku na Dedinje slali su i pojedini visoki funkcioneri SDS-a. U njih svakako ne spada aktuelni lider te stranke Branko Blanauša, dok je njegovog prethodnika na toj funkciji Milana Milićevića, po svemu sudeći, podrška studentima, slobodnim građanima Srbije koji su se suprotstavili nasilnom, korumpiranom režimu u toj zemlji, koštala političke karijere.
Jedini opozicioni lider u ovom dijelu Bosne i Hercegovine, koji otpočetka otvoreno kritikuje Vučićevu diktaturu u susjednoj zemlji i pruža podršku pobunjenom narodu, bez dileme je Nebojša Vukanović, kao i ostali prepoznatljivi predstavnici njegove Liste za Pravdu i red. Takvu dosljednost njima niko ne može osporiti.
Zato ne čudi što je Vukanović ovih dana glasnije i od sebe samog osuo paljbu po opozicionim kolegama Stanivukoviću i Trivićki, poručujući čak da sa njima više neće „sjesti za isti sto“.
Poručio je to nakon nedavno održanog sastanka opozicije u Banjaluci na kojem se razgovaralo, ili je bar trebalo da se razgovara o zajedničkom opozicionom nastupu na predstojećim opštim izborima.
Sukob je, bar u javnosti, eskalirao dan poslije sastanka kada je Vukanović javno prozvao potencijalne koalicione partnere, naročito Jelenu Trivić. U salvi optužbi koje je izgovorio, a koje se uglavnom odnose na Trivićkinu povezanost sa beogradskim režimom, a zatim i u odgovorima koji su uslijedili, ipak se jasno vidjelo da se suština sukoba odnosi na raspodjelu kandidatura za pojedinačne funkcije.
Vukanović je uostalom mjesecima prije sastanka ponavljao da želi kandidaturu za člana Predsjedništva BiH, i da od nje neće odustati. Istovremeno je odbijao svaku mogućnost da podrži kandidaturu Draška Stanivukovića za predsjednika RS, ističući svoju moguću podršku za tu funkciju isključivo Branku Blanuši.
Na sastanku, prema svim dostupnim informacijama, takva vrsta dogovora nije bila ni na pomolu. Naprotiv, eskalirale su nepomirljive ambicije.
E sada dolazimo do one gore pomenute Vukanovićeve političke dosljednosti. Postavlja se logično pitanje šta bi se desilo da su Trivićeva i Stanivuković na sastanku rekli da će podržati Vukanovića za člana Predsjedništva, a Blanušu za predsjednika RS, da li bi u tom slučaju drugi dan poslije sastanka Vukanović dosljedno odbio podršku onih koje, kako je rekao, kontroliše Banjica (centar srbijanskih obavještajnih službi u Beogradu)!?
Ako Trivićeva i Stanivuković odluče podržati Branka Blanušu za predsjednika RS, onda bi valjda logično bilo da Vukanović i njega optuži da ima podršku Banjice?
Na kraju pitanje svih pitanja – zašto je dosljedni Vukanović, koji ne mjesecima, nego godinama unazad, dokazuje (sasvim osnovano) povezanost Trivić i Stanivukovića sa Vučićem, uopšte sa istima sastančio i tražio njihovu podršku za svoju kandidaturu, dakle po njegovoj logici tražio podršku Banjice? Dosljedno, nema šta.
Da se razumijemo svaki pokušaj traženja zrna političke dosljednosti kod onih koje Vukanović proziva bio bi uzaludan posao. Uostalom, šta bi moglo biti dosljedno u tome da se traže promjene u RS, argumentovano raskrinkava ovdašnji mafijaški režim, a istovremeno podržava isti (možda i gori) takav režim u Beogradu i prihvata njegovo pokroviteljstvo. Međutim, Vukanovićevo „hoću – neću“ sa kako on kaže (opet opravdano) slugama Vučića i Banjice čudi, pogotovo neskrivena spremnost da traži njihovu podršku za sopstvenu kandidaturu.
Svojim istupima Vukanović je čini se nepopravljivo srušio moguće jedinstvo opozicionog bloka u RS.
Još ga je možda i više narušio Draško Stanivuković tvrdoglavom, a slabo argumentovanom ambicijom da se kandiduje za predsjednika RS.
Jedini koji nikada nije tvrdio da po svaku cijenu mora biti kandidat za predsjednika je onaj koji je po svim pokazateljima najbliže toj funkciji. Branko Blanuša je u novembru prošle godine bio na korak do predsjedničke fotelje, u koju bi i sjeo da su ambiciozni partneri, a i neki u njegovoj stranci, na tome malo iskrenije radili. U međuvremenu je došao na čelo stranke čiji organi su ga odlučili kandidovati za tu važnu funkciju. Oni koji bi da tu kandidaturu da ugroze, nijedan organ u njihovim strankama nije ni za što kandidovao, ako te organe uopšte i imaju.
Jedinstven nastup opozicije, koji se sada čini gotovo nemogućim, bio bi ozbiljna šansa da se u Republici Srpskoj nakon dvadeset godine dese promjene – makar personalne – da jednom za sva vremena vidimo leđa Miloradu Dodiku.
Pitanje je samo izbor između „jedinstva“ i „dosljednosti“.
Uostalom koliko god srbijanski režim pokrivao pojedine ovdašnje opozicionare već sada se vidi kakva je „korist“ od te podrške – za Dodika zaista velika.
Kolumne „Žuta minuta” su dio serije „Impuls semafor“
Autor: Impuls