Godine 1564. rođen je najveći dramski pisac Vilijem Šekspir – tvorac “Hamleta”, “Magbeta”, “Otela”, “Ričarda Trećeg”, “Kralja Lira”, “Ukroćene goropadi”, “Sna ljetnje noći”... Šekspir je umro 1616. godine, a i danas ga smatraju najvećim piscem na engleskom jeziku i dramaturgom svjetskog glasa.
A onda, jednog dana, dečak ponovo dođe i Dobro drvo mu reče: ”Hajde, Dečače, popni se na mene i poljuljaj se na mojim granama, i najedi se mojih jabuka i odmori se u mojoj senci. I budi srećan.”
Pitaju te šta znači tvoja pesma. Zašto ne pitaju drvo jabuke šta znači njen plod – jabuka? Da ume da govori, drvo jabuke bi im, po svoj prilici, odgovorilo: „Zagrizite u jabuku pa ćete videti šta znači!“
Tragajući za nekim tematskim odgovorima lutao sam po web prostranstvima gdje naletjeh na ime i prezime Mubere Mujagić, u svijetu ugledne poetese iz Sarajeva. Davno u osamdesetim sam se o ovo ime „očešao“, ali vođen ondašnjim mladalačkim prioritetima nisam tome pridavao veće pažnje. Uostalom u ono vrijeme je bilo dosta drugih i jačih tema, zavladala je ekonomska revolucija Ante Markovića, u Beograd su tako nekako, u ta doba, iz Sarajeva bježali ondašnji sarajevski disidenti, partijski kadrovi poput Esada Ćimića i Vojislava Šešelja, a ja sam tada bio mlad i zaljubljen, nesputano uživao u studentskim vragolijama vjerujući u neuništivost poretka čija je ideološka potka bratstva i jedinstva bila utemeljena „u krvi najboljih sinova i kćeri“ ondašnje domovine. U sve to sam tada čvrsto vjerovao, poput mnogih drugih, pa mi nije bila važna usputna priča o slučaju Mubere Mujagić.
Prvi grad koji je dobio tu titulu je Edinburgh u Škotskoj. Većina gradova književnosti nalazi se u Europi, samo jedan u Americi – Iowa, nekoliko u Južnoj Americi i jedan u Iraku – Bagdad.
