Washington post je nedavno izvestio da dok Amerikanci uživaju u poslednjim danima leta, SAD bombarduju šest zemalja (Irak, Siriju, Jemen, Libiju, Somaliju i Avganistan). Da li smo postali toliko ravnodušni? Zar ne bi trebalo da se 15 godina posle 11. septembra zapitamo šta smo naučili?
Od antičkih vremena do danas, uloga obrazovanja u svim političkim utopijama pokazuje u kolikoj meri se čini prirodnim da se stvaranje novog sveta započinje s onima koji su po rođenju i prirodi novi. Što se politike tiče, to naravno povlači za sobom pogrešno razumevanje stvari: umesto da se u ubeđivanju i rizikovanju da u tome ne uspemo pridružimo ravnima sebi, mi preduzimamo diktatorsku intervenciju zasnovanu na apsolutnoj superiornosti odraslih i pokušavamo da proizvedemo novo kao gotovu stvar, to jest kao da je novo već postojalo.
Ljevica već dulje vrijeme napušta institucionalne organizacijske oblike borbe i okreće se “aktivizmu” te s njima povezanim novim društvenim pokretima, uglavnom posvećenim “identitetskim politikama”. Često neučinkovit ili kraćeg roka trajanja, aktivizam, dakle, ima svojih nedostataka, ali nikako ga ne treba u potpunosti odbaciti. Radije promisliti kako smislenije uskladiti s organizacijskim oblicima borbe
U opštoj zaokupljenosti i zabrinutosti zbog antidejtonskih izjava i referendumskih prijetnji i izazova u Republici Srpskoj i istovremenih nastojanja da se – na mala vrata – oživi kratkovječna „Hrvatska Republika Herceg-Bosna“ nekako je ostao po strani najnoviji incident sa prekinutog zasjedanja Skupštine Kantona Sarajevo.
Velika Britanija najavila je gradnju četiri metra visokog zida u Calaisu i time postavila još jednu ciglu u fortifikacijskom zidu koji danas, više nego ikad prije, razdvaja svijet.
U Černobilju, gradu na severu Ukrajine, nekada je živelo oko 14.000 stanovnika. Nesreća koja ga je zadesila aprila 1986. godine, učinila ga je jednim od najinteresantnijih ali i najjezivijih mesta na svetu, u kome vreme kao da je stalo. Međutim, uprkos neviđenoj katastrofi, ima onih koji nisu želeli da napuste svoje domove, a reč je o zajednici koju uglavnom čine žene u poodmaklim godinama života.
Od kad su se početkom tjedna na samitu G20 u Kini po posljednji put sastali ruski predsjednik Vladimir Putin i američki predsjednik Barack Obama, kojem krajem ove godine ističe mandat, diplomatski kanali bruje o mogućem skorom razrješenju “krize” u Siriji.
Pojam flâneura, oštroumnog šetača koji bilježi kronike urbanog života, dugo je označavao ulogu namijenjenu isključivo muškarcima. Vrijeme je da odamo priznanje transgresivnoj ženskoj 'flaneriji', od Virginije Woolf do Marthe Gellhorn.
