FOTO; RTRS
Sava teče između dva Broda, a oni; pogotovo ovi s bosanske strane, stoje duboko zakopani u mulju, zajedno sa džinovskim somovima. Kao i te brkate ribe, ljudi ovdje mirno leže na društvenom dnu, zaboravljeni od svih vlasti i institucija, koje su uglavnom predaleko, i povremeno razjape čeljust, da bi stavili komad kruha i preživjeli predstojeći dan.
Muhamed Kovačević –Impuls
Brod, ovaj sa bosanske strane, poznat je po svojoj rafineriji. Rafinerija koja je imala jedan od najrjeđih pogona za finu preradu posljednjih ostataka naftnih derivata, tzv. Izomaks, prodata je u bescjenje i od nje lokalno stanovništvo više nema nikakvu korist. Povremene eksplozije, koje dovedu u žižu vijesti ovo mjesto, samo su odraz nestručnog remonta u rafineriji, što je svima nama lokalcima itekako poznato. Nažalost takva vrsta nestručnosti, koštala je gubitka jednog mladog života, bila je presuda koja je samo zakucala zadnji ekser u kovčeg rafinerije, koja je i ranije bila u teškoj situaciji, otpuštajući veliki broj radnika, koji su nakon posljednje havarije, sami od rafinerije digli ruke. Simbol bosanskog broda je na izdisaju, ali kao što rekoh perdaleko je i Banja Luka i Sarajevo, da bi to nekome predstavljalo problem.
U međuvremenu, politika je bila otkrila vitalni gradski problem. On se ogledao u prefiksu grada. Prvo je bio bosanski, pa srpski, trakavica koja je trajala dovela je samo do promjene simbola i zastava na gradskim institucijama. Mi lokalci smo bili saglasni da ga nazovu i svemirski, samo da se okonča jedno nepotrebno ludilo, ludilo koje je preko Save otjeralo većinu radno-sposobnog stanovništva, pa sadašnja djeca u brodu bez prefiksa odrastaju bez svojih roditelja, koji su sreću potražili negdje dalje. I upravo ta već sada nesretna djeca, koja bi trebala biti budućnost i grada i države, odrastaju na temeljima potpuno uništenog obrazovnog sistema, gdje se sada u vrijeme pandemije nastava odvija online, sa časovima od po 20 min, i što je najgore, sa velikim brojem djece, koja nisu bila u mogućnosti da prate i takav vid nastave, zbog nedovoljne tehničke opremljenosti.
Promjena vlasti od strane SNSD-a, nije urodila plodom. Promjenile su se samo osobe, princip je ostao isti. Grad koji nema kino, pozorište, muzej, te samo jednu galeriju, u kojoj se uglavnom prezentuje sjećanja na zločine iz predhodnih ratova, mladom svijetu je ostavio mogućnost da u kladionicama očekuju brzu zaradu i neku volju za životom. Mladi ljudi željni alternativnih sadržaja, svoj izlaz iz ovog sivila traže po skrivenim parkovima, ispod mosta i ostalim sličnim mjestima. Jedna od najsvjetlijih tačaka Broda su rijeka Sava i okolna sela, koja se nježnim brdima uspinju i pružaju fenomenalne pejzaže Posavine i Slavonije. Moćna Sava svojom mirnom silinom privlači kako ljubitelje sportskog ribolova (SRD„SAVA“), tako i članove Kajak i kanu kluba „Premium“. Peca se tokom većeg dijela godine, a u toku ljetne sezone, prilikom spuštanja nivoa vode, pojavi se i pješčana ada uzvodno od mosta, skoro isto lijepa, kao i ona u Makarskoj. Opština Brod posjeduje i bazene otvorenog tipa (oko kojih je naravno bilo politikanstva) u čijem sklopu djeluje plivačka sekcija za najmlađe u toku ljeta. Od ostalih sportova omladinci mogu birati još: nedavno ponovno pokrenuti muški rukometni klub (bio u stečaju zbog loše politike), karate klub „Polet“, košarkaški klub, škola fudbala za djecu, gimnastika; a fenomenalni (za jednu opštinu je fenomenalan) fudbalski stadion sa natkrivenim tribinama, pomoćnim terenima i terenima za tenis većinom zjape prazni, jer su decenije loše politike uništili ovaj klub i želju mladih ljudi da uopšte dolaze na treninge.
U opštini na Savi, na krajnjem sjeveru naše nam lijepe države, najživlje je preko ljeta, kao i u većini manjih mjesta. Sjate se „gastarbajteri“ iz obećanih zemalja Evrope, te se naočigled svih mještana takmiče u raznim disciplinama krkanluka i duvanja ega. Ipak pozitivna strana naše dijaspore je u tome što znaju pogurati lokalne sportske klubove, od kojih je KKK „Premium“ Brod možda i najbolji primjer. Ovaj kajak i kanu klub, koji ima zavidan broj članova, a i rezultata, je skoro u potpunosti, ako ništa najvećim dijelom održavan, podržavan a i osnovan uz finansijsku pomoć doteklu niz Savu iz obećanih zemalja zalazećeg sunca.
Dolazi bajram. Blagdani su i jedini dani, kada naše malo mjesto probudi duh optimizma da može bolje. Ovi zaboravljeni ljudi opterećeni prošlošću i bankovnim kreditima, u potpunoj medijskoj tišini žive dan za danom, gledajući Savu i nadajući se boljem.
Autor teksta se zavljajuje Šejn na neophodnim informacijama.