Foto: AP
U petak 6. marta Izraelske odbrambene snage (IDF) su prekopavale jedno groblje na sirijsko-libanskoj granici. Izmestili su stanovnike okolnih sela, podigli helikoptere u vazduh, a vojnici su hodali po grobnicama. Došlo je do razmene vatre između libanskih trupa i civila s jedne i IDF-a s druge strane. Na libanskoj strani je poginulo mnogo ljudi.
Piše: Gideon Levy
Ovo nije prvi put da se naša vojska bavi grobljima. Pre par meseci je otkopana masovna grobnica u Kan Junisu u Gazi i stotine tela je uklonjeno i verovatno premešteno u sekundarne grobnice. Ovoga puta je traženo telo Rona Arada, izraelskog pilota čiji...
Foto: Kutlay Uyar/Pexels
U svakom pregledu pojma vremena ne može se izbeći famozni citat Svetog Avgustina: „Kada me pitate šta je vreme, ja znam. Ako me pitate da objasnim, ne znam”. To verovatno nije bez razloga, pogotovu danas kada je vreme postalo vrsta resursa koji se troši, sagledava ekonomski i menadžuje tako da se dođe do njegovog optimalnog korišćenja.
Piše: Mladen Ilić
Ipak, pre nego dođemo do današnjeg trenutka, vratimo se na Avgustina. Ovo se bliže određuje tvrdnjom da ni prošlost ni sadašnjost ni budućnost ne postoje. Dok za prošlost nije kontroverzno tvrditi da ne postoji, a budući događaji se još nisu...
Foto: Almir Panjeta
Već deceniju izlazim na proteste. Smatram to svojom građanskom dužnošću, ništa manje važnom od glasanja i važnim segmentom vlastite ekologije života. Od Triglava do Vardara, gdje god sam se zadesila, a nezadovoljni građani_ke su izašli na ulice da traže svoja ljudska prava, radnička prava, izraze negodovanje spram autokratskih vođa ili sistema koji zataškava strašne zločine i ubistva djece i mladih, otimanja i rušenja gradova, uzurpacije prirodnih bogatstava… osjetila sam da su to ljudi koji imaju izražen osjećaj za pravdu i da je moja dužnost da im se pridružim.
Piše: Vanja Šunjić
Svaki put kad izlazim na proteste u...
Foto: DiEM25
Koautor ovog teksta je Jason Hickel
Moramo hitno preuzeti odgovornost. Naš postojeći ekonomski sistem nije sposoban da rešava društvenu i ekološku krizu s kojom se suočavamo u 21. veku. Kad pogledamo oko sebe, vidimo jedan izvanredan paradoks. S jedne strane, dostupne su nam moćne nove tehnologije i kolektivna sposobnost za proizvodnju više hrane, više stvari nego što nam je potrebno ili što planeta može da podnese. A ipak se milioni ljudi zlopate u uslovima teške oskudice.
Šta je uzrok tog paradoksa? Kapitalizam. Kad to kažemo, ne mislimo na tržišta, trgovinu i preduzetništvo, koji su postojali hiljadama godina pre uspona kapitalizma....
Foto: Pexels
U našoj epohi bol se ne negira otvoreno. Ne kaže se: “Ne osjećaj.” To bi bilo pregrubo, previše očigledno, previše staromodno. Bol se danas neutrališe nježno, kroz moralnu estetiku vedrine. Dobiješ osmijeh, dobiješ savjet, dobiješ rečenicu koja zvuči kao spas, a u njoj je, zapravo, zabrana.
Piše: Sandra Džananović
“Budi pozitivan.”
To je jedna od onih sintagmi koje su ušle u jezik kao dezinfekciono sredstvo: očekuje se da očisti, da ukloni neprijatnost, da svede kompleksno na podnošljivo. I kao i sva sredstva koja “čiste”, ona ne bira šta odnosi sa sobom. Odnese i ono što bi trebalo da ostane: istinu iskustva.
Toksična...
Foto: Mašina
Istorija Srbije nije samo niz ratova i buna; to je dvestagodišnja drama o potrazi za identitetom između šajkače i cilindra. Kada je knez Miloš Obrenović 1833. godine podelio zemlju seljacima, on je postavio temelj slobode, ali je nesvesno definisao i našu najveću unutrašnju blokadu. Srbija je u moderni svet zakoračila kao zemlja „slobodnih seljaka“, a ne kao društvo „slobodnih građana“.
Piše: Dragan Vukićević
U tom trenutku, seljak je dobio posed, ali nije dobio institucije. Njegova sloboda završavala se na njegovoj međi, a državu je video ili kao neprijatelja koji uzima porez, ili kao plen koji treba prigrabiti. Taj čin je...
Foto: Impuls
Manje se vode ovog puta popilo na Thompsonovom koncertu nego što se za njim prosulo nakon koncerta u Širokom Brijegu...
Piše: Ljupko Mišeljić
Osim reakcija koje su uputili OSCE, UN u BiH, pojedini političari iz RS, ostaće upamćena šutnja predstavnika hrvatskog političkog bloka u Bosni i Hercegovini, šutnja Kancelarije visokog predstavnika i brojne druge šutnje. U tom pamćenju i čuči naš preplašeni mir... Isti onaj mir koji je narušen i tokom mostarskog koncerta podrške hrvatskim uznicima, šestorki iz udruženog zločinačkog poduhvata, na Stadionu pod Bijelim brijegom. Podsjetimo, tada je koncert održan na mjestu nekadašnjeg logora, uz veličanje upravo naredbodavaca torture,...
Foto: YT Screenshot
Zamislite da su fašisti, za koje smo verovali da smo ih polovinom 20. veka zauvek porazili, u nekom tajnom sefu, kao zaveštanje svojim duhovnim potomcima, ostavili recept kako da se fašizam ponovo učini velikim. Šta bi u tom receptu pisalo?
U uvodnom delu bi opisali strategiju kopiranja levice. Počnite napadima na odmetnuti kapitalizam. Prepišite levičarske argumente na račun korumpiranog finansijskog sektora i centralnih banaka koje ga podržavaju. Onda kritikujte izborni sistem u kom se dve frakcije istog oligarhijskog režima smenjuju na vlasti i funkcionišu kao jedna ista partija.
Zatim, napadnite državu koja služi velikom biznisu. Istovremeno ponavljajte neoliberalne mantre....
Foto: Almir Panjeta
Krizna komunikacija počiva na preuzimanju odgovornosti i jasnom planu saniranja posljedica i prevenciji za budućnost, ali i na minimumu ljudskosti.
Piše: Kristina Ljevak Bajramović
Tramvaj je pri velikoj brzini iskočio iz šina u Sarajevu. Poginuo je mladić od 23 godine. Uzorni student Akademije likovnih umjetnosti. Momak za primjer. Mogao je biti i potpuno drugačiji, imao je pravo na život, a njegovi bližnji na svog sina, brata, prijatelja, momka. Srednjoškolki koja je na mjestu nesreće ostala bez noge bore se za život.
Za one koji ne prate svakodnevne vijesti dovoljno je znati da je riječ o javnom prijevozu, o sistemu koji...
Foto: Ullstein Bild/Getty Images
Uronjen prikaz načina na koji su stanovnici jednog liberalnog grada – među njima i autorov otac – preživjeli fašizam.
Piše: Kathryn Hughes
U decembru 1941. nacističke vlasti primile su pismo jednog vojnika koji se žalio da je, tokom nedavnog odsustva u Berlinu, bio potpuno zgađen onim što je vidio. Dok su njegovi saborci ginuli na frontu, činilo se da su mnogi mladići nekako izbjegli vojnu obavezu i sada se razuzdano provode po prepunim berlinskim barovima. Ni žene nisu bile ništa bolje: bez muževa, ali opskrbljene bonovima za hranu koje su izvlačile od vojnika na odsustvu, neumjereno su...
